2017, μια χρονιά πολυτάραχη και οριακή, από κάθε πλευρά.
Ζούμε στον αστερισμό των ορίων, με την κακή έννοια.
Θέλουμε τη ζωή μας πίσω, τη ζωή, που μας πήραν εδώ και πάνω από 8 χρόνια. Θέλουμε αλλά δεν διεκδικούμε.
Φέτος, όμως, το 2017, τα πράγματα, τόσο στην κοινωνική ζωή των Ελλήνων, όσο και στην οικονομική είναι χειρότερα από ποτέ.
Οι άνθρωποι, αντί να γίνονται καλύτεροι, βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν προς τα έξω, τον πιο κακό εαυτό τους.
2023 σήμερα, μέσα σε βαθύ πένθος για τον τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη, που είχε αποτέλεσμα τον άδικο χαμό τόσων νέων παιδιών από κυβερνητικό χέρι, υπενθυμίζουμε το αυτονόητο. Τον καθημερινό και διαρκή αγώνα μας για τη βελτίωση της θέσης της γυναίκας σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Δυστυχώς, οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών, στην προσπάθεια να ξεπεράσουν την πολυκρίση του συστήματος που δημιούργησαν, έδωσαν φτώχεια, καταστολή, ρατσισμό και σεξισμό. Οι τελευταίες κυβερνήσεις διέλυσαν κάθε κοινωνική δομή, εξαφάνισαν τη μεσαία τάξη, έριξαν το κόστος της αναπαραγωγής στην πλάτη της φτωχής πλέον οικογένειας και κυρίως της γυναίκας. Διέλυσαν τα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα νηπιαγωγεία, τους παιδικούς σταθμούς, τα γηροκομεία. Δουλειές δεν υπάρχουν, κι αν υπάρχουν οι μισθοί είναι τέτοιοι, που δεν μπορούμε πλέον να ζήσουμε από αυτούς. Τα μαγαζιά κλείνουν, οι έμποροι κι επαγγελματίες οδηγούνται σε απόγνωση. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι πολλές φορές, αναγκάζονται σε μαύρη ή κακοπληρωμένη εργασία, χωρίς ωράριο και συχνό πλέον φαινόμενο, στους εκβιασμούς των εργοδοτών.
Ήρθε επιτέλους η άνοιξη, μετά από έναν δύσκολο και βαρύ χειμώνα, που μας επιφύλαξε πολλά και δυστοπικά φαινόμενα, που όμως τ’ αντέξαμε όλα. Τώρα βρισκόμαστε μπροστά σ’ έναν οικονομικό πόλεμο, που δεν φαίνεται να έχει τέλος.
Είχαμε να παλαίψουμε με τον κορωνοϊό και την πανδημία. Τώρα που ο κορωνοϊός έχει σταματήσει να μας απασχολεί κι στις ειδήσεις αποτελεί την τέταρτη ή την καθόλου είδηση σχετικά, μπορούμε ίσως να κάνουμε έναν μικρό απολογισμό.
Ο ιός αυτός δείχνει την κακή διανοητική κατάσταση της ανθρωπότητας. Μάς έβαλε να ζούμε σε μια διαρκή κατάσταση φόβου και αβεβαιότητας. Δεν είναι ο ιός που μας απειλεί, είμαστε εμείς που απειλούμε τη ζωή μας, αλλά και ολόκληρη τη γη.
Την φτιάξαμε, εμείς οι ίδιοι, την κατασκευάσαμε, βάλαμε και τα παιδιά μας μέσα, τα μάθαμε χωρίς όρια και καταστρέψαμε έτσι τις υφιστάμενες κοινωνικές δομές.
Η μετάβαση των Νεοελλήνων σε ζωή χωρίς όρια, μετράει την δεύτερη ή και τρίτη δεκαετία. Πολυσυζητημένο θέμα, με πολλές προεκτάσεις και μεγάλο αντίκτυπο στην πραγματική ζωή.
Στην Ελλάδα, πάντα υπήρχε αυτό. Ο,ΤΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΕΙΣΑΙ.
Στις μέρες μας, έχει πάρει τεράστιες διαστάσεις.
Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όπως θέλει, όταν θέλει. Χωρίς να υπολογίσει τον συνάνθρωπό του, τις επιπτώσεις των πράξεων του στην κοινωνία, στο παρόν και στο μέλλον.
Οι τελευταίες δεκαετίες πέρασαν με τη μόδα να μας οδηγεί στο ποια είναι τα πρότυπα ομορφιάς και πώς πρέπει να γίνουμε για να είμαστε αποδεκτοί. Οι γυναίκες ακολουθούν τη μόδα αβλεπί, μη μπορώντας να υποστηρίξουν τη δική τους προσωπική και μοναδική ομορφιά.
Ζώντας με γυναίκες στην καθημερινότητά μου κι ερχόμενη σ’ επαφή μαζί τους, ακούγοντάς τις μόνο, λόγω της δουλειάς μου, τα τελευταία χρόνια νιώθω απογοήτευση για τις προτιμήσεις αλλά και τις δοξασίες τους.
Είμαι επαγγελματίας αισθητικός εδώ και 40 συναπτά χρόνια, και μπορώ να περιγράψω τις γυναίκες και τα «θέλω» τους κάθε δεκαετία, που πέρασε. Αυτή η τελευταία δεκαετία, νιώθω να με ξεπερνάει.
Μάσκες για το πρόσωπο, περιορισμένες κινήσεις, όχι αγκαλιές, όχι φιλιά, όχι κοντινή προσέγγιση. Το σώμα αλλάζει συμπεριφορά. Η ψυχή αποτυπώνει τις σωματικές συμπεριφορές και αντιδρά.
Το πρόσωπο είναι κατά το ήμισυ καλυμμένο. Το χαμόγελο κρύβεται. Η λύπη επίσης. Η πικρία το ίδιο. Μόνο τα μάτια μένουν για να δείξουν τα συναισθήματα. Αλλά δεν τα καταφέρνουν μόνα τους.
Ο βήχας απαγορεύεται. Το ίδιο και το φτέρνισμα.
Οι αγκαλιές και τα φιλιά έχουν επικηρυχθεί. Το ίδιο συμβαίνει όταν πλησιάζεις κοντά. Μια σύγχυση επικρατεί. Υπάρχει μια παγωμάρα όταν βλέπεις κάποιον να είναι κρυωμένος.
Ο κορωνοϊός είναι εδώ και απειλεί όλη την ανθρωπότητα. Επειδή οι κοινωνίες μας, δεν θ’ αντέξουν να ζήσουν στην απομόνωση, πάλι, με την οικονομία να πέφτει, τόσο ώστε ν΄ απειλούμαστε από πείνα και φτώχεια, σε παγκόσμια εμβέλεια, κάτι πρέπει να κάνουμε, όλοι μαζί. Και καθένας μόνος του.
Να παίρνουμε τα μέτρα μας, όπως μας προτείνουν οι υγειονομικές αρχές. Μάσκα, πλύσιμο χεριών, αποφυγή αγγιγμάτων στο πρόσωπο, αποφυγή συνωστισμού.
Ό,τι κάναμε πάντα. Χρησιμοποιούμε μάσκα σε όλες τις παροχές και σε κάθε επαφή με τους επισκέπτες και τους πελάτες μας, εφαρμόζουμε όλους τους κανόνες αντισηψίας, απολύμανσης και αποστείρωσης, αερισμό των χώρων, καλή συντήρηση των κλιματιστικών, σύμφωνα με τις οδηγίες του ΕΟΔΥ, χρησιμοποιούμε αναλώσιμα μιας χρήσης σε κάθε περίπτωση.
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 40 χρόνων στις υπηρεσίες αισθητικής, αποτρίχωσης, αδυνατίσματος, ευεξίας, αντιγήρανσης και συμβουλευτικής για γυναίκες και όχι μόνο,
Επιχειρώ την περιγραφή της επαγγελματικής μου ζωής μέσα στο εργαστήριο αισθητικής που ξεκίνησε με τον τίτλο «ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ Λένας Τσικούρη», το 1985 πήρε το όνομα FIGURA και το 2017 μετονομάσθηκε ΝΕΦΕΡ μετακόμισε σε ιδιόκτητο επαγγελματικό χώρο με σύγχρονες προδιαγραφές, δίπλα στο ΜΕΤΡΟ Ηλιούπολης, μιας και το ΜΕΤΡΟ ενώνει όλες τις γειτονιές της Αττικής, εντός μικρού χρόνου.
ΝΕΦΕΡ σημαίνει ομορφιά στην αρχαία Αιγυπτιακή γλώσσα, ενώ το ιερογλυφικό σύμβολο μετατράπηκε, από μια εμπνευσμένη γραφίστρια, σε εύγλωττο επεξηγηματικό γραφικό.
Βρισκόμαστε στην εποχή των αντρών. Η δεκαετία που πέρασε, βρήκε τους άντρες να ενδιαφέρονται με πάθος για την ομορφιά τους.
Από σχηματισμό φρυδιών μέχρι αποτρίχωση στο μπικίνι και τις μασχάλες. Μεσοθεραπεία για αντιγήρανση, ενυδατώσεις και κάθε περιποίηση που υπόσχονται νεότερη και τέλεια επιδερμίδα.
Δυο δεκαετίες πίσω, οι άντρες, οι πραγματικοί άντρες ήθελαν το τρίχωμα τους στη θέση του, και αυτό ήταν σαφές δείγμα του ανδρισμού τους. Ο άντρας της δεκαετίας του 80, αλλά και του 90, δεν είχε καμία σχέση με περιποιήσεις προσώπου, καμία σχέση με αποτρίχωση, καμία σχέση με καλλυντικά και περιποιήσεις.